İki ucu keskin bi kılıcın uçlarındayız şimdi. Karnımız delik deşik. Biri kıpırdasa canımız yanıyor ikimizin de. Yaralarımıza bakmaya çalışsak birbirimizin, ki bunun için eğilmemiz gerekiyor, daha da derine batıyor kılıç. Kıpırdayamadan, nefes alamadan duruyoruz öylece.
Sen yaralardan öncesini hatırlıyorsun hala ama acı benim hafızamı silmiş. Sadece, sadece acıyı hissedebiliyorum sana dair, adın, acının adı oluyor.
Görebildiğim tek çözüm, geri çekilip kanaya kanaya devam etmek yoluma. Hep yaptığım gibi.
Ayakta durmayı bilirim ben, yaralarımı iyi etmeyi. Bi tek buna güveniyorum, elimde kalan, kendime dair son şeye.
Eski yazılarımı okuyorum, kendim dediğim şeyi hatırlıyorum.
Güzelmişim. Güçlüymüşüm. Kadınmışım, doğurgan ve verimli. Özlüyorum. Kendimi özlüyorum en çok.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder